prawda życia...

Co to jest miłośc? Czy wogóle istnieje..., czasem myslę, że nie, ale jesli nie, to czemu tak boli gdy wychodzisz naburmuszony? Z drugiej strony czy o miłości może byc mowa, gdy wydaje się, że płaczu więcej niż uśmiechu, ale dla tego uśmiechu żyć się chce? Czasem nie potrfaię się w tym odnaleźć, sama nie wiem jaka decyzja jest słuszna, bo głowa mówi co innego i serce też, ciągła walka, które mocniejsze! obiecuje sobie, ze nie odbiore gdy zadzwonisz, a jednocześnie jak głupia wpatruje się w wtelefon... czy Ty też tak czujesz? Czy może teraz dobrze sie bawisz z świadomością, ze ja mam nauczkę...a przecież można byłoby sobie tego oszczędzić, zapłakanych policzków, bolacych brzuchów, starconych nerwów.

Ej, nie tak miało być, znów mi działasz...
i póki gra muzyka trzeba iść,
nie pytam co Ci się jutro przyśni,
ale chcę wiedzieć czemu wciąż tak jest?

 

nie to gdzie trzeba, nie z tym kim trzeba, nie taka jak trzeba...
nataNA

Z każdym dzniem bliżej lata, a jak będzie ciepło... to trzeba być pięknym i szupłym!

Od dziś zaczynamy dbać o siebie..., a do lata ma być chociaż 5 kg mniej, ciekawe jak długo wytrzymam w tym ambitnym postanowieniu:

- słodycze pa pa

- gazowane pa pa

- gimnastyka hallo!

... wypadało by się równiż zmobilizować i pięknie zaliczyć nadchodzacą sesję, najlepiej w terminach zerowych i tak, aby się na stypendium załapać

Wszystkim odchudzającym i do sesji się przygotowującym życzę: sukcesów i wytwałości!!!

Właśnie zakończył się jeden z (jak mniemam) lepszych/milszych etapów mojego życia..., zaczyna się dorosłość w brutalniejszej wersji. Pora znaleźć pracę... i to mnie przeraża, bo przecież nie po to się studiuje, żeby teraz siedzieć za kasą, a na coś lepszego perspektywy brak...! 22 lata z czego większość spędzona z nosem w książce, 22 lata z czego większość zmarnowana na zamartwianie... czy będę wystarczająco dobra, 22 lata ... hmm tak szybko minęły, a jak wyraźne się stają, gdy dzieci z osiedla zaczynają ci mówić "dzień dobry":>
...i tylko to dzisiejsze oszałamiające ocieplenie, każe wierzyć, ze wszystko się ułoży, że ktoś mój zapał, wiedzę i trud (włożony w jej zdobycie) doceni... i że parcę mieć będę!

To mój pierwszy blog...
Założyłam, chyba, żeby nie być samą w tym, co dzieje się wokół mnie.
Mam mnóstwo przemysleń...pewnie jak większość ludzi w moim wieku z lekkim nadmiarem wolnego czasu. Zdarza się, ze jest ich tak dużo, że się nie mieszczą i chcą wyjść...ale nie mają gdzie, bo nie widzę dla nich odopwiedniego miejsca. Myślę, że tu im będzie ciepło i cicho...!

Zaczynajmy więc...

Witam Was na moim blogu. To dopiero skromne początki ale już niedługo będzie on tętnił życiem. Zapraszam Was do czytania moich wpisów i komentowania ich.